كآشـ در ِده ـكدهـ عشقـ فرآوآنــے بـود...

توــے بآزآر صدآقت كمــے اَرزآنــے بوُد....

کآشـ اََگر گاه كمــے لًطف بِهـ هم مــےكردــےم،، مُختصر بود وَلــے ساده ُو پنهانــے بُود...

كآشـ بِه حُرمتِ دلهاــےِ مُسافر هر شبروــے شَفاف تَرــےن خاطره مهمانــے بُود...

كآشـ درــیآ كمــے اَز دَردِ خُودش كمَ مــے كَردقرَض مــے دآد بهِ مآ هَرچهِ پَریشانــے بُود...

كآشـ بهِ تشِنگــے ِپوُنه كه پآسخ دادــےم ،،رَنگ رفَتار منَ و لحَن توُ انسانــے بُود...

مِثل حآفظ كه پُر اَز معُجزه و الِهامَست.....

كآشـ رَنگ ِشَبِ مآ همَ كمَی عِرفانــے ُبود...

چِه قدَر شِعر نوشتــےم بَرآــے بآرآن،، غآفل اَز آن دِل دــےوآنه كه بآرآنی بُود...

کآشـ سُهرآب نمــے رَفت بهـ این زُود ــےها،،دِل پرُ ازَ صحُبت اــےن شآعر كآشآنــے بُود...

كآشـ دِل ها پُر اَفسانه ــے نیما مــے شُدو به ــیآدش همه شَب،، مآه چرآغآنــے بُود...

كآشـ اِسم همَه دُختركآن اینجآ،،نام ِگلُهاــے پرُ از شبنم ایرانــے بُود....

كآشـ چشمآن پرُ از پرُسش مَردم كمتر،،غَرق این زِندگــے سنگی و سیمانــے بُود...

كآشـ دنیآــے دل مآ شبــے اَز این شبَها،،غَرق هرَ چیز كه م ــےخواهــے و مــے دانــے ُبود...

دِل اَگر رَفت شَبــے،، كآش دُعای ــےبكنیم رآزِ این شعر همین مِصرع پآیآنــے بُود .....